Begonia boliviensis

W polskich źródłach spotyka się określenie begonia boliwijska, a także begonia zwisająca. Najbezpieczniejszą nazwą identyfikacyjną pozostaje jednak Begonia boliviensis, ponieważ nazwy opisowe nie są całkowicie ujednolicone.

Tak, ale w Polsce uprawia się ją sezonowo w donicy, skrzynce lub wiszącym koszu. Nie toleruje mrozu i wymaga zimowania w pomieszczeniu albo przechowania bulwy.

Najlepsze jest jasne światło rozproszone lub półcień, z łagodnym słońcem rano i cieniem po południu. Chroń roślinę przed ostrym słońcem, silnym wiatrem i ulewnym deszczem.

Podlewaj, gdy wierzch podłoża lekko przeschnie, utrzymując resztę bryły równomiernie wilgotną. Nie pozostawiaj doniczki w wodzie, ponieważ bulwa łatwo gnije.

Przyczyną może być nadmiar wody, słaby odpływ, zbyt mało światła albo naturalne przechodzenie rośliny w jesienny spoczynek. Najpierw sprawdź wilgotność podłoża i stan bulwy.

Najczęściej powodem jest zbyt głęboki cień, nieregularne podlewanie, niedożywienie albo młody wiek rośliny. Zapewnij jasny półcień, stałą wilgotność i umiarkowane nawożenie w okresie wzrostu.

Lepiej unikać częstego moczenia liści, ponieważ sprzyja to szarej pleśni i innym chorobom. Zadbaj zamiast tego o przewiew i umiarkowaną wilgotność powietrza.

Wynieś ją po ustąpieniu przymrozków, zwykle po 15 maja, gdy noce są już wyraźnie cieplejsze. Roślinę zahartuj stopniowo przez około 7–14 dni.

Posadź ją płytko, wklęsłą stroną ku górze, przykrywając tylko cienką warstwą podłoża. Nie zakopuj szyjki głęboko, bo mokra ziemia wokół korony zwiększa ryzyko gnicia.

Można ją rozmnażać z nasion oraz sadzonek pędowych. Nasion nie przykrywaj grubą warstwą ziemi, ponieważ do kiełkowania potrzebują światła; sadzonki ukorzeniaj w lekkim, sterylnym podłożu.

Tak. Pobierz zdrową sadzonkę tuż pod węzłem i ukorzeniaj ją w przepuszczalnym, lekko wilgotnym podłożu, w jasnym świetle rozproszonym i przy podwyższonej wilgotności.

Jesienią ogranicz podlewanie i przestań nawozić, gdy liście zaczną żółknąć. Po zaschnięciu części nadziemnej przechowuj bulwę w chłodnym, suchym i bezmroźnym miejscu, najlepiej w temperaturze około 5–10°C.

Należy traktować ją jako szkodliwą po zjedzeniu przez psy i koty. Szczawiany wapnia mogą powodować podrażnienie jamy ustnej, ślinienie i wymioty, a po spożyciu warto skontaktować się z weterynarzem.

Nie jest rośliną jadalną. Jej tkanki i sok mogą podrażniać jamę ustną oraz przewód pokarmowy, dlatego ustaw ją poza zasięgiem małych dzieci.

W polskich warunkach zwykle kwitnie od czerwca do pierwszych jesiennych chłodów. Termin rozpoczęcia kwitnienia zależy od tego, kiedy bulwa została posadzona i jak ciepłe jest stanowisko.

Tworzy zwisające, wydłużone, lekko gwiaździste kwiaty w kolorze pomarańczowym, czerwonym, szkarłatnym, a u odmian także różowym lub białym. Najlepiej wyglądają w wiszących pojemnikach.

Zapewnij jasny półcień, równomierną wilgotność, dobrą wentylację i delikatne nawożenie co 2–4 tygodnie. Regularnie usuwaj przekwitłe kwiaty i nie stosuj nadmiaru azotu.