Magnolia ‘Susan’

Magnolia 'Susan' to zrzucający liście mieszaniec uprawiany jako duży krzew lub niewielkie drzewo. Należy do serii „Little Girl” wyhodowanej w National Arboretum i słynie z późno rozwijających się kwiatów w kolorze fuksji, purpury i czerwieni.

Zwykle osiąga około 2,4–3,7 m wysokości i podobną szerokość, choć w sprzyjających warunkach może urosnąć większa. Naturalnie wielopniowy pokrój można pozostawić krzewiasty albo wyprowadzić w formę niewielkiego drzewa.

Nie, jest zrzucająca liście. Jesienią traci ulistnienie i pozostaje naga zimą, ale jej gałęzie oraz owłosione pąki zapewniają pewne walory dekoracyjne także w tym okresie.

Jest ogólnie odporna w strefach USDA 4–8. Wyjątkowo późne przymrozki mogą jednak uszkodzić pąki, zwłaszcza gdy wiosna rozpocznie się wcześnie.

Najlepiej sadzić ją w pełnym słońcu lub półcieniu, zapewniając około czterech lub więcej godzin bezpośredniego światła dla dobrego kwitnienia. W gorących miejscach lekki cień po południu ogranicza stres cieplny i suszę.

Wybierz osłonięte miejsce z żyzną, próchniczną i przepuszczalną glebą oraz przestrzenią na krzew lub małe drzewo o wysokości i szerokości około 2,4–3,7 m. Unikaj silnych wiatrów i nagrzewających się stanowisk południowych.

Tak, jeśli glina dobrze odprowadza wodę i została wzbogacona materią organiczną. Unikaj miejsc, w których woda długo stoi, ponieważ podmokłe podłoże uszkadza korzenie.

Najlepiej rośnie w żyznej, zatrzymującej wilgoć glebie lekko kwaśnej do obojętnej. Toleruje nieco szerszy zakres warunków, ale trwały odczyn zasadowy może powodować problemy z pobieraniem składników pokarmowych.

Zapewnij umiarkowaną, równomierną wilgotność, szczególnie w pierwszych sezonach oraz podczas suszy. Podlewaj głęboko, gdy wierzch gleby zaczyna przesychać, a następnie zastosuj ściółkę stabilizującą wilgotność.

Przyczyną może być zbyt mało światła, susza, nadmiar azotu, młody wiek rośliny albo uszkodzenie pąków przez mróz. Odmiana kwitnie na starszym drewnie, dlatego silne cięcie może usunąć pąki na kolejny sezon.

Brązowienie często wywołują susza, problemy z korzeniami, wiatr, upał, stres po przesadzeniu lub plamistości liści. Najpierw sprawdź wilgotność i drenaż oraz nie utrzymuj podłoża stale mokrego.

Tak. Rozłóż wokół strefy korzeniowej warstwę organicznej ściółki o grubości około 5–7 cm, aby ograniczyć parowanie i wahania temperatury gleby. Nie dosuwaj jej do pnia ani głównych pędów.

Możliwe są plamistości liści, antraknoza, zrakowacenia, zamieranie pędów i mączniak prawdziwy. Popraw przewiew, podlewaj przy podłożu, usuwaj chore fragmenty i nie mocz niepotrzebnie liści.

Mogą pojawić się tarczniki, wciornastki, ślimaki i ryjkowce. Regularnie kontroluj roślinę i wybierz najmniej szkodliwą metodę zwalczania odpowiednią do gatunku oraz nasilenia problemu.

Sadź ją wiosną lub jesienią, gdy temperatury są umiarkowane, a gleba nadaje się do uprawy. W wielu rejonach Polski korzystne jest sadzenie jesienne, lecz na stanowiskach narażonych na wczesne silne mrozy bezpieczniejsza może być wiosna.

Wykop dół tak głęboki jak bryła korzeniowa i dwa–trzy razy szerszy. Umieść roślinę z nasadą korzeni na poziomie powierzchni gleby lub nieco wyżej, zasyp rodzimą ziemią, obficie podlej i wyściółkuj, nie przykrywając pnia.

Może być tymczasowo uprawiana w dużym pojemniku, lecz docelowo lepiej rośnie w gruncie, ponieważ tworzy rozbudowany system korzeniowy. Użyj głębokiej donicy z dobrym odpływem i często kontroluj podlewanie.

Przesadzanie zadomowionej rośliny jest ryzykowne, ponieważ magnolie mają mięsiste, łatwo uszkadzane korzenie. Jeśli to konieczne, przenieś tylko stosunkowo młody okaz i zachowaj możliwie dużą bryłę korzeniową.

Najczęściej rozmnaża się ją klonalnie przez sadzonki zielne, szczepienie lub inne metody szkółkarskie. Rośliny uzyskane z nasion mogą nie powtórzyć wiernie cech nazwanej odmiany.

Można wyhodować siewki magnolii z nasion, ale będą się różnić od odmiany 'Susan', ponieważ jest ona mieszańcem. Rozmnażanie generatywne nie nadaje się więc do uzyskania identycznej rośliny.

Tak, ale ukorzenianie sadzonek zielnych bywa trudne i zależy od terminu, wilgotności, podłoża oraz użycia ukorzeniacza. Rozmnażanie szkółkarskie jest zwykle pewniejsze niż amatorskie.

Przycinaj bezpośrednio po kwitnieniu, zanim rozwiną się pąki kwiatowe na następny rok. Ogranicz cięcie do usuwania gałęzi martwych, uszkodzonych, krzyżujących się lub źle położonych.

Można korygować pokrój i nieznacznie ograniczać rozmiar selektywnym cięciem, lecz coroczne silne skracanie nie jest wskazane. Wybierz odpowiednie miejsce i usuwaj tylko tyle pędów, ile rzeczywiście potrzeba.

Uznaje się ją ogólnie za roślinę o niskim ryzyku, a dla tej odmiany nie opisano poważnej toksyczności. Mimo to nie pozwalaj zwierzętom zjadać większych ilości materiału roślinnego i po objawach chorobowych skontaktuj się z weterynarzem.

W Polsce zwykle kwitnie od drugiej połowy kwietnia do początku maja, zależnie od stanowiska i przebiegu wiosny. Jej kwiaty na ogół rozwijają się później niż u magnolii gwiaździstej i pośredniej.

Są kielichowate, zwykle mają około 12–13 cm szerokości i są ciemnofuksjowe, purpurowoczerwone lub czerwonopurpurowe na zewnątrz, z nieco jaśniejszym wnętrzem. Sześć działek może być lekko skręconych lub zawiniętych do środka.

Zwykle są delikatnie pachnące, choć intensywność zależy od pogody i konkretnej rośliny. Efekt ozdobny wynika przede wszystkim z koloru i terminu kwitnienia, a nie z bardzo silnego zapachu.

Po głównym wiosennym kwitnieniu może sporadycznie wytworzyć pojedyncze, słabsze kwiaty latem. Powtórne kwitnienie jest nieregularne i nie należy oczekiwać go co roku.

Późniejsze kwitnienie daje jej większą szansę uniknięcia przymrozków niż wcześniejszym magnoliom. Jednak wyjątkowo późny mróz nadal może uszkodzić rozwinięte kwiaty i młode pąki.