Narcissus ‘February Gold’

To wczesna odmiana narcyza z grupy Cyclamineus. Tworzy złotożółte, pojedyncze kwiaty z lekko odgiętymi płatkami i dobrze zimuje w gruncie.

Najczęściej osiąga około 25–30 cm wysokości. Dzięki kompaktowemu pokrojowi nadaje się na rabaty, obwódki, skalniaki i do pojemników.

Tak. Wymaga jesiennego sadzenia, przepuszczalnej gleby, umiarkowanej wilgotności i stanowiska od słonecznego do lekko zacienionego.

Najlepsze jest pełne słońce lub lekki półcień. Dobrze sprawdzi się także miejsce pod drzewami liściastymi, zanim rozwiną liście.

Wybierz glebę umiarkowanie żyzną, przepuszczalną i niezatrzymującą wody. Na ciężkiej glinie popraw drenaż albo posadź cebule na podwyższonej rabacie.

Tak, pod warunkiem zastosowania pojemnika z odpływem i przepuszczalnego podłoża. Donicę warto zabezpieczyć przed silnym przemarzaniem, ponieważ cebule w pojemnikach są mniej chronione niż w gruncie.

Jelenie i króliki zazwyczaj unikają narcyzów, ponieważ rośliny są trujące. Nie jest to jednak absolutna gwarancja ochrony w warunkach silnego niedoboru pokarmu.

Po posadzeniu podlej cebule, a wiosną podlewaj podczas suszy. Gleba powinna być lekko wilgotna, lecz nie mokra; po zaschnięciu liści podlewanie należy ograniczyć.

Na słabej glebie zastosuj nawóz do roślin cebulowych przy sadzeniu lub po kwitnieniu. Unikaj nadmiaru azotu, który sprzyja liściom zamiast kwiatom.

Tak, warto usunąć przekwitłe kwiaty lub górną część łodygi. Liście pozostaw do naturalnego zżółknięcia, aby cebula zgromadziła zapasy na kolejny sezon.

Przyczyną może być zbyt mało światła, zagęszczenie cebul, zbyt płytkie sadzenie, słabe cebule lub przedwczesne usunięcie liści w poprzednim roku. Kwitnienie ogranicza też podmokła gleba.

Tak. Po kwitnieniu liście naturalnie żółkną, ponieważ roślina kończy sezon i przechodzi w spoczynek. Nie ścinaj ich, dopóki nie zaschną.

Dziel je na początku lata, gdy liście całkowicie zaschną. Oddziel zdrowe cebule przybyszowe i od razu posadź je ponownie.

Nie, dopóki pozostają zielone. Liście odżywiają cebulę i zapewniają lepsze kwitnienie w następnym roku.

Najczęstsze problemy to zgnilizny przy nadmiarze wilgoci, połyśnica narcyzowa, niszczyk zjadliwy, roztocza cebulowe oraz ślimaki. Dobre odwodnienie i zdrowy materiał cebulowy wyraźnie ograniczają ryzyko.

Najbezpieczniej sadzić je od połowy września do końca października, przed zamarznięciem gleby. W chłodniejszych regionach lepiej nie odkładać sadzenia do późnej jesieni.

Sadź je na głębokości około 10–15 cm, mierzonej od powierzchni gleby do podstawy cebuli. Ogólna zasada to głębokość równa dwu- lub trzykrotnej wysokości cebuli.

Zachowaj około 10–15 cm odstępu. W grupach można sadzić je gęściej dla szybszego efektu, pamiętając o późniejszym rozroście kęp.

Tak, nadaje się do naturalizacji na trawniku lub w luźnej murawie. Koszenie odłóż do czasu, aż liście całkowicie zżółkną.

Tak, z czasem powiększa kępę głównie przez cebule przybyszowe. Najlepiej pozostawić ją w jednym miejscu przez kilka lat, jeśli kwitnienie pozostaje obfite.

Po całkowitym zaschnięciu liści wykop kępę i oddziel zdrowe cebule przybyszowe. Posadź je ponownie na właściwej głębokości.

Tak, ale siewki nie muszą powtórzyć cech odmiany i zakwitają dopiero po kilku latach. Do zachowania odmiany lepsze jest oddzielanie cebul przybyszowych.

Tak, wszystkie części rośliny są trujące po zjedzeniu, a największe ryzyko stanowią cebule. Trzymaj je z dala od dzieci i zwierząt oraz nie myl z cebulą jadalną.

Tak, sok narcyza może powodować podrażnienie lub zapalenie skóry u osób wrażliwych. Podczas sadzenia i dzielenia używaj rękawic i umyj ręce po pracy.

Nie. Po zjedzeniu mogą być szkodliwe dla psów i kotów, szczególnie ich cebule. W razie podejrzenia spożycia skontaktuj się z weterynarzem.

Ryzyko unoszenia pyłku w powietrzu jest zwykle niskie, ponieważ pyłek pozostaje głównie wewnątrz kwiatu. Bezpośredni kontakt z kwiatem lub sokiem nadal może wywołać reakcję u osób wrażliwych.

Najczęściej kwitnie w marcu i kwietniu. W bardzo łagodnych, osłoniętych miejscach może zakwitnąć wcześniej, ale nazwa odmiany nie oznacza, że kwitnienie w lutym będzie corocznie pewne.

Są intensywnie złotożółte, pojedyncze i mają długą przykoronkę. Zewnętrzne płatki są lekko odgięte, co nadaje kwiatom charakterystyczny wygląd grupy Cyclamineus.

Zapach jest zwykle słaby albo zmienny. Odmianę wybiera się przede wszystkim ze względu na bardzo wczesne kwitnienie i intensywną barwę.

Zwykle utrzymują się przez kilka tygodni. Chłodna wiosna przedłuża kwitnienie, natomiast ciepło, wiatr i susza mogą je skrócić.