Dereń kousa odmiana chińska (Cornus kousa ‘Chinensis’)

W Polsce najczęściej stosuje się nazwę „dereń kousa odmiana chińska”. Spotyka się także zapis „dereń kousa var. chinensis” lub „dereń kousa podgatunek chiński”.

Zwykle osiąga około 4,5–9 m wysokości i podobną szerokość. Może mieć formę niewielkiego drzewa albo dużego krzewu wielopniowego.

Najczęściej kwitnie w czerwcu, czasem zaczyna pod koniec maja. Białe elementy dekoracyjne są podsadkami otaczającymi drobne kwiaty właściwe.

Najlepsze jest stanowisko słoneczne lub lekko półcieniste, zaciszne i bez zastoin mrozowych. W cieplejszych, suchych miejscach korzystny jest lekki cień po południu.

Roślina preferuje żyzną, próchniczną, przepuszczalną i umiarkowanie wilgotną glebę o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Nie toleruje długotrwałego zalewania ani silnie ubitej ziemi.

Może rosnąć na glinie, jeśli poprawi się odpływ wody i nie dopuści do ugniatania podłoża. Materię organiczną lepiej wymieszać szeroko z glebą niż ograniczać ją wyłącznie do dołka.

Podlewać głęboko, gdy przeschnie wierzchnia warstwa gleby. Młode egzemplarze wymagają regularnego podlewania przez dwa pierwsze sezony, a starsze przede wszystkim podczas długiej suszy.

Tak. Należy rozłożyć warstwę ściółki organicznej o grubości około 5–8 cm, pozostawiając kilka centymetrów wolnej przestrzeni wokół pnia.

W żyznej glebie zwykle nie potrzebuje intensywnego nawożenia. W razie słabego wzrostu można wiosną zastosować kompost lub wolno działający nawóz zgodnie z etykietą.

Najczęściej przyczyną jest susza, gorący wiatr, odbite ciepło lub stres korzeni. Pomaga głębokie podlewanie, ściółkowanie i lekki cień po południu w gorących miejscach.

Cięcie wykonuje się późną zimą albo krótko po kwitnieniu. Usuwa się gałęzie martwe, uszkodzone i krzyżujące się, unikając ogławiania oraz silnego skracania.

Najlepiej sadzić go wiosną lub wczesną jesienią, gdy gleba jest wilgotna i niezamarznięta. Należy unikać okresów upału, suszy oraz sadzenia tuż przed silnymi mrozami.

Szyjkę korzeniową należy ustawić na poziomie gruntu lub nieco powyżej. Po posadzeniu trzeba obficie podlać roślinę, uzupełnić glebę i zastosować ściółkę z dala od pnia.

Zaleca się około 4,5–9 m odstępu, zależnie od docelowego rozmiaru korony. Od budynków, podjazdów i przewodów napowietrznych należy zachować dodatkowy zapas.

Młody egzemplarz może przez pewien czas rosnąć w dużym, stabilnym pojemniku z odpływem. Docelowo lepiej posadzić go w gruncie, ponieważ tworzy rozbudowany system korzeniowy.

Można rozmnażać go z nasion, przez sadzonki półzdrewniałe lub odkłady. Rośliny uzyskane z nasion mogą różnić się od egzemplarza matecznego.

Tak, nasiona mogą kiełkować, ale często wymagają długiego przygotowania, w tym okresu ciepłej i chłodnej stratyfikacji. Siewki nie muszą powtórzyć wszystkich cech rośliny rodzicielskiej.

Dojrzałe owoce są zwykle opisywane jako technicznie jadalne, ale ich smak i konsystencja bywają przeciętne. Nie wolno spożywać owoców z roślin traktowanych środkami ochrony roślin bez odpowiedniego zezwolenia na etykiecie.

Nie jest zwykle uznawany za roślinę toksyczną ogólnoustrojowo. Mimo to należy zapobiegać zjadaniu dużych ilości owoców, liści lub innych części rośliny, ponieważ mogą powodować dolegliwości trawienne.

Pyłek przenoszony przez owady jest zwykle oceniany jako mało problematyczny dla alergików wziewnych. Osoby szczególnie wrażliwe mogą jednak reagować podczas kwitnienia lub bezpośredniego kontaktu z kwiatami.

Nie. Są to cztery efektowne podsadki, które otaczają kulisty kwiatostan złożony z drobnych kwiatów właściwych.

Tak, po kwitnieniu tworzy różowoczerwone, mięsiste owoce przypominające małe maliny. Mogą mieć kilka centymetrów średnicy i są atrakcyjne dla ptaków.