Cornus amomum

Najczęściej stosowana polska nazwa to dereń błękitny. Jako synonim spotyka się także nazwę dereń jedwabny.

Zwykle osiąga około 2–3 m wysokości i podobną szerokość. Dzięki ukorzenianiu się nisko położonych pędów może z czasem tworzyć szersze zarośla.

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu, na stale wilgotnej glebie. Toleruje także cień, lecz wtedy może kwitnąć słabiej i mieć luźniejszy pokrój.

Tak. Dereń błękitny dobrze nadaje się na brzeg oczka, do ogrodu deszczowego, wilgotnego obniżenia terenu lub w pobliże strumienia, o ile szyjka korzeniowa nie jest stale zalana.

Tak, toleruje gleby gliniaste, ilaste, piaszczyste i żwirowe. Podłoże powinno jednak pozostawać wilgotne, ale nie trwale zastoinowe.

Utrzymuj glebę równomiernie wilgotną, szczególnie przez dwa pierwsze sezony. Podlewaj głęboko, gdy wierzch podłoża zaczyna przesychać; w naturalnie podmokłym miejscu dodatkowe nawadnianie może nie być potrzebne.

Po ukorzenieniu zwykle potrzebuje niewiele nawozu. Wiosną można zastosować kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu, jeśli gleba jest uboga albo wzrost wyraźnie słaby.

Najlepiej przycinać go pod koniec zimy lub wczesną wiosną, przed rozpoczęciem silnego wzrostu. Usuń pędy martwe i krzyżujące się, a najstarsze skracaj przy ziemi stopniowo, zachowując naturalny pokrój.

Może rozszerzać kępę przez nisko położone pędy, które ukorzeniają się w wilgotnej glebie. Jeśli chcesz ograniczyć rozrost, usuwaj ukorzenione pędy i odrosty, gdy są jeszcze młode.

Najlepsza jest wczesna wiosna po rozmarznięciu gleby albo jesień, gdy podłoże jest wilgotne i niezamarznięte. Sadzenie w okresie spoczynku ogranicza stres związany z przesadzaniem.

W zwartym szpalerze pozostaw około 1,5–1,8 m między roślinami. W luźnej grupie lepiej zachować około 2,5–3 m, ponieważ krzew z czasem może się rozrastać na boki.

Można rozmnażać go z nasion, sadzonek zielnych lub zdrewniałych oraz przez odkłady. Nasiona wymagają zwykle długiej stratyfikacji chłodno-wilgotnej, a odkłady są praktyczne ze względu na naturalne ukorzenianie pędów.

Nie ma mocnych dowodów, że jest to roślina o wysokiej toksyczności, ale dane gatunkowe są ograniczone. Nie pozwalaj dzieciom ani zwierzętom zjadać owoców, liści lub pędów; po większym spożyciu skonsultuj się ze specjalistą.

Jego kwiaty są zapylane przez owady i zwykle uwalniają niewiele ciężkiego pyłku unoszącego się w powietrzu. Osoby wrażliwe mogą jednak reagować w okresie kwitnienia, dlatego nie należy uznawać go za całkowicie bezalergiczny.

W Polsce zwykle kwitnie w maju i na początku czerwca. Drobne kremowobiałe kwiaty tworzą płaskie kwiatostany na końcach młodych pędów.

Są to małe, granatowoniebieskie pestkowce zebrane w owocostany. Dojrzewają zwykle pod koniec lata i są atrakcyjne dla ptaków.

Nie traktuj owoców jako bezpiecznego produktu spożywczego. Dane dotyczące jadalności i przygotowania owoców tego dokładnego gatunku są zbyt ograniczone, aby zalecać ich spożywanie.