Lanarth White (Hydrangea macrophylla ‘Lanarth White’)

To kompaktowa hortensja ogrodowa typu lacecap, tworząca płaskie kwiatostany z białymi kwiatami zewnętrznymi i drobnymi kwiatami centralnymi, które mogą przybierać różowe lub niebieskie odcienie. Jest krzewem zrzucającym liście, odpowiednim do wilgotnej, przepuszczalnej gleby.

Zwykle osiąga około 60–90 cm wysokości i podobną szerokość. Ostateczny rozmiar zależy od klimatu, cięcia, jakości gleby i dostępności wody.

Utrzymuj podłoże równomiernie wilgotne, szczególnie podczas upałów i suszy. Nie pozostawiaj korzeni w stojącej wodzie, ponieważ dobry drenaż jest niezbędny.

Zapewnij jej pełne słońce do półcienia, a w gorących miejscach osłonę przed popołudniowym słońcem. Więcej słońca znosi wtedy, gdy gleba pozostaje stale wilgotna.

Jest stosunkowo łatwa, jeśli ma wilgotne, próchniczne podłoże, regularne podlewanie i ochronę przed silną zimą. Po ostrych zimach kwitnienie może być mniej pewne, ponieważ odmiana często kwitnie na starszych pędach.

Najczęściej podaje się dla niej strefy USDA 6–9. W chłodniejszych i bardziej odkrytych stanowiskach odpowiadających strefie 5 może być potrzebna ochrona zimowa, a po silnych mrozach kwitnienie może się ograniczyć.

Wybierz osłoniętą rabatę, skraj zadrzewienia, dziedziniec lub pojemnik z porannym słońcem albo światłem rozproszonym i stałą wilgotnością. Unikaj gorących, suchych stanowisk, chyba że możesz regularnie nawadniać.

Tak, jeśli gleba pozostaje stale wilgotna. W regionach z gorącym latem półcień lub cień popołudniowy ograniczy przypalanie liści i stres suszy.

Najlepsza jest żyzna, próchniczna, wilgotna, lecz przepuszczalna gleba wzbogacona kompostem. Toleruje różne typy podłoża, ale należy unikać gleby zbitej lub stale podmokłej.

Odczyn może wpływać na drobne kwiaty płodne w centrum: w mniej kwaśnej glebie są zwykle bardziej różowe, a w kwaśnej bardziej niebieskie. Duże kwiaty zewnętrzne pozostają głównie białe, więc zakwaszanie nie zabarwi całego kwiatostanu.

Najczęstsze przyczyny to przemarzanie pąków, zbyt głęboki cień, susza albo cięcie w niewłaściwym terminie. Ponieważ odmiana może kwitnąć na starszych pędach, silna zima lub późne cięcie mogą usunąć pąki na kolejny sezon.

Więdnięcie zwykle oznacza niedobór wody, stres cieplny, uszkodzenie korzeni albo podmokłe podłoże. Sprawdź wilgotność kilka centymetrów pod powierzchnią, podlej głęboko po przesuszeniu i popraw drenaż, jeśli gleba długo pozostaje mokra.

Wiosną zastosuj zrównoważony nawóz o spowolnionym działaniu, zwłaszcza przy słabym wzroście lub objawach niedoboru. Nie przesadzaj z azotem, ponieważ sprzyja liściom kosztem kwiatów.

Mogą pojawić się mszyce, zwińce, tarczniki hortensjowe i opuchlaki. Regularnie sprawdzaj młode przyrosty, spody liści i strefę korzeniową, a problemy zwalczaj wcześnie najmniej inwazyjną skuteczną metodą.

Możliwa jest plamistość liści, mączniak prawdziwy, szara pleśń, a rzadziej opieńkowa zgnilizna korzeni. Dobra cyrkulacja powietrza, podlewanie przy podłożu, usuwanie porażonych liści i unikanie zagęszczenia ograniczają ryzyko.

Sadź wiosną lub jesienią, gdy temperatura jest umiarkowana, a gleba nadaje się do uprawy. W chłodniejszych rejonach lepsza jest wiosna, aby krzew miał cały sezon na ukorzenienie przed zimą.

Tak, jeśli donica ma otwory odpływowe i jest wystarczająco duża dla dojrzałego systemu korzeniowego. Rośliny w pojemnikach szybciej przesychają i przemarzają niż gruntowe, dlatego wymagają częstszego podlewania i ochrony zimowej.

Rozmnażaj ją z sadzonek zielnych pobieranych podczas aktywnego wzrostu. Umieść czystą sadzonkę z kilkoma liśćmi w sterylnym, wilgotnym podłożu do ukorzeniania i trzymaj w wilgotnym środowisku, w jasnym świetle rozproszonym.

Jeśli trzeba ograniczyć rozmiar lub nadać kształt, przycinaj tuż po kwitnieniu. Pędy słabe i uszkodzone przez zimę usuwaj późną zimą lub wczesną wiosną, ale zdrowych starszych pędów nie skracaj mocno, bo mogą mieć pąki kwiatowe.

Możesz usunąć zaschnięte kwiatostany po kwitnieniu, tnąc tylko do zdrowych pąków. Pozostawienie ich na zimę zapewnia pewną ochronę rozwijającym się pąkom i dodaje roślinie walorów sezonowych.

Po zjedzeniu może powodować rozstrój żołądka i być szkodliwa dla zwierząt. Nie pozwalaj psom ani kotom żuć liści, pędów lub kwiatów; po zjedzeniu większej ilości skontaktuj się z weterynarzem.

Kontakt może podrażniać wrażliwą skórę. Podczas cięcia lub pobierania sadzonek używaj rękawic i po pracy umyj odsłoniętą skórę.

Zwykle kwitnie latem, najczęściej od lipca do sierpnia w klimacie umiarkowanym. Termin zależy od przebiegu zimy, temperatur wiosną, stanowiska i wieku rośliny.

Tworzy płaskie kwiatostany lacecap, w których drobne kwiaty płodne otacza obręcz większych, białych kwiatów płonnych. Kwiaty centralne mogą przybierać różowe, liliowe lub niebieskie odcienie, częściowo zależnie od gleby.

Tak. Ma otwarte, spłaszczone kwiatostany, odmienne od zaokrąglonych kwiatostanów typu mophead. Odsłonięte kwiaty płodne w centrum mogą być atrakcyjne dla owadów zapylających.

Może zakwitnąć słabo albo wcale, ponieważ mróz uszkadza pąki kwiatowe na starszych pędach. Ściółkowanie korzeni i osłanianie pędów na chłodnych lub odkrytych stanowiskach zwiększa szanse, ale nie gwarantuje kwitnienia po silnej zimie.