Bodziszek czerwony; bodziszek krwisty (Geranium ‘Sanguineum’)

Tak. To mrozoodporna bylina zielna, która zimą może zamierać nad ziemią, a wiosną odrasta z korony i kłącza.

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Więcej światła zwykle oznacza obfitsze kwitnienie i bardziej zwarty pokrój.

Podlewaj umiarkowanie, pozwalając podłożu lekko przeschnąć między podlewaniami po ukorzenieniu rośliny. Podczas długiej suszy podlewaj głębiej, ale nie utrzymuj stale mokrej gleby.

Tak, bodziszek czerwony jest mało wymagający, jeśli rośnie w przepuszczalnej glebie i ma dostatecznie dużo światła. Po ukorzenieniu wymaga niewielkiej pielęgnacji.

Tak, w gruncie jest zwykle w pełni mrozoodporny w warunkach Polski i nie wymaga zimowego okrywania. Największym zagrożeniem zimą jest zastój wody, a nie sam mróz.

Preferuje glebę przepuszczalną, umiarkowanie żyzną, gliniastą, piaszczysto-gliniastą lub żwirową. Toleruje podłoże wapienne i kamieniste, ale źle znosi długotrwałe zalewanie.

Tak, toleruje lekki półcień, lecz zwykle kwitnie wtedy słabiej. Unikaj głębokiego cienia, który sprzyja wiotkiemu wzrostowi i ogranicza liczbę kwiatów.

Ukorzenione rośliny znoszą krótkie okresy suszy, szczególnie w lekkiej, żwirowej glebie. Podczas długiego braku opadów warto jednak podlewać je głęboko.

Tak. Dobrze radzi sobie w podłożu żwirowym, kamienistym i przepuszczalnym, a jego niski, rozrastający się pokrój pasuje do skalniaków oraz słonecznych skarp.

Tak, otwarte kwiaty odwiedzają pszczoły, trzmiele, motyle, bzygowate i inne owady. Warto sadzić go na rabatach przyjaznych zapylaczom.

Najczęstszą przyczyną jest zbyt mała ilość światła, nadmiar azotu, susza albo zbyt mokre podłoże. Zapewnij słońce, umiarkowane podlewanie i dobry odpływ wody.

Zwykle wystarczy wiosną cienka warstwa kompostu lub niewielka dawka nawozu wieloskładnikowego. Unikaj częstego nawożenia azotem, ponieważ może ograniczyć kwitnienie.

Roślina jest na ogół zdrowa, ale w wilgotnych i zagęszczonych miejscach mogą wystąpić plamistości liści lub rdza. Młode liście mogą być także podgryzane przez ślimaki.

Zwykle jest stosunkowo rzadko zjadany przez jelenie i króliki, ale żadna roślina nie jest całkowicie odporna przy dużej presji zwierzyny.

Tworzy stopniowo powiększającą się kępę i może się sam wysiewać, ale zwykle nie jest uznawany za gatunek silnie ekspansywny. Nadmiernie rozrastające się rośliny można dzielić.

Jest to opcjonalne. Usuwanie przekwitłych kwiatów poprawia wygląd, ogranicza samosiew i może sprzyjać powtórnemu kwitnieniu.

Tak, lekkie skrócenie po głównym kwitnieniu odświeża liście i pomaga utrzymać zwarty pokrój. Nie przycinaj jednak w głąb korony ani podczas silnej suszy.

Najlepiej sadzić go wiosną po rozmarznięciu i obeschnięciu gleby albo wczesną jesienią. Jesienne sadzenie powinno zakończyć się odpowiednio wcześnie, aby korzenie zdążyły się rozwinąć przed mrozami.

Zachowaj około 30–45 cm odstępu między roślinami. Mniejsza rozstawa szybciej zamknie powierzchnię, ale większa poprawi przewiew.

Tak, pod warunkiem użycia szerokiego pojemnika z bardzo dobrym odpływem. Zastosuj lekkie, żwirowe podłoże i podlewaj dopiero wtedy, gdy jego wierzch zacznie przesychać.

Przesadzaj w chłodniejszy, pochmurny dzień, wykopując możliwie dużą bryłę korzeniową. Posadź na tej samej głębokości, dokładnie podlej i utrzymuj lekko wilgotne podłoże do czasu wznowienia wzrostu.

Najpraktyczniejszy jest podział kępy wiosną lub wczesną jesienią. Możliwy jest także wysiew nasion, ale siewki mogą różnić się od rośliny matecznej.

Dziel go wiosną lub wczesną jesienią, gdy temperatura jest umiarkowana, a roślina nie jest przesuszona. Podział odmładza starą kępę i pomaga kontrolować jej rozrastanie.

Tak, nasiona można wysiewać świeże lub po odpowiedniej stratyfikacji chłodnej. Kiełkowanie może być nierówne, a młode rośliny potrzebują czasu do zakwitnięcia.

Tak, możliwe są sadzonki podstawy pędów lub sadzonki pędowe, choć w warunkach amatorskich częściej stosuje się podział i wysiew. Podłoże powinno być lekko wilgotne, ale nie mokre.

Nie jest to konieczne. Zaschnięte pędy możesz usunąć późną jesienią po naturalnym zamieraniu liści albo zostawić do wczesnej wiosny i wtedy przyciąć przed nowym wzrostem.

Toksyczność tego dokładnego taksonu nie jest wystarczająco potwierdzona. Nie spożywaj rośliny i trzymaj ją z dala od dzieci oraz zwierząt; nie utożsamiaj jej automatycznie z doniczkowymi pelargoniami z rodzaju Pelargonium.

W Polsce zwykle kwitnie od maja do czerwca, a czasem także ponownie latem. W sprzyjających warunkach kwitnienie może trwać dłużej.

Najczęściej są purpuroworóżowe, karminowe, czerwone lub czerwono-fioletowe, często z ciemniejszym żyłkowaniem. Odcień może różnić się zależnie od formy i pochodzenia rośliny.

Tak, jesienią mogą przybierać intensywne czerwone i bordowe barwy. Najlepsze przebarwienie uzyskuje się na stanowisku jasnym, bez nadmiernego zacienienia.