Bodziszek krwisty ‘Album’ (Geranium ‘Sanguineum Album’)

To mrozoodporna bylina tworząca niską, rozłożystą kępę głęboko powcinanych liści i białych, pięciopłatkowych kwiatów. Jej nazwa naukowa to Geranium 'Sanguineum Album'.

Tak, po ukorzenieniu zwykle dobrze zimuje w polskim gruncie bez specjalnej ochrony. Na stanowiskach bardzo zimnych, wietrznych lub mokrych warto zastosować lekką ściółkę przepuszczającą powietrze.

Zwykle osiąga około 25–45 cm wysokości i 30–60 cm szerokości. Tworzy niski, rozszerzający się z czasem kopiec.

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja zwartemu pokrojowi i obfitemu kwitnieniu, ale w najcieplejszych miejscach korzystny może być cień po południu.

Potrzebuje gleby przepuszczalnej, umiarkowanie żyznej i niezatrzymującej nadmiaru wody. Dobrze sprawdza się podłoże gliniasto-piaszczyste, próchniczne lub żwirowe.

Tak, jeśli glina nie jest stale mokra. Przed sadzeniem warto poprawić jej strukturę kompostem i materiałem rozluźniającym oraz zapewnić odpływ wody.

Po dobrym ukorzenieniu znosi krótkie okresy suszy. W pierwszym sezonie oraz podczas długiej fali upałów należy podlewać go regularnie i głęboko.

Młode rośliny podlewaj, gdy wierzch podłoża zaczyna przesychać. Starsze egzemplarze podlewaj umiarkowanie, unikając zarówno długiego przesuszenia, jak i zastoin wody.

Wiosną wystarczy cienka warstwa kompostu albo mała dawka nawozu o spowolnionym działaniu. Nie należy stosować dużych dawek azotu, ponieważ mogą ograniczyć kwitnienie i rozluźnić pokrój.

Tak, lekkie skrócenie pędów po głównym kwitnieniu odświeża kępę i może pobudzić ją do wytworzenia nowych liści. Usuwanie pojedynczych przekwitłych kwiatów jest opcjonalne.

Najczęściej przyczyną jest zbyt głęboki cień, przesuszenie, ciężka mokra gleba albo przenawożenie azotem. Pomaga jaśniejsze stanowisko, lepszy drenaż i umiarkowane podlewanie.

Sporadycznie pojawiają się plamistości liści, rdza lub mączniaki, zwłaszcza przy dużej wilgotności i słabym przewiewie. Należy podlewać przy ziemi, usuwać chore liście i przerzedzać zbyt gęste kępy.

Zdarzają się larwy błonkówek, opuchlaki i owady ssące, ale odmiana zwykle nie sprawia problemów. Pojedyncze szkodniki najlepiej usuwać ręcznie, a opryski stosować tylko przy uzasadnionej potrzebie.

Najlepszym terminem jest wiosna albo wczesna jesień. Sadzenie jesienne powinno zakończyć się odpowiednio wcześnie przed trwałym zamarznięciem gleby.

Umieść koronę dokładnie na poziomie otaczającej gleby i nie zakopuj jej głęboko. Po posadzeniu obficie podlej roślinę, a w okresie ukorzeniania utrzymuj umiarkowaną wilgotność.

Rośliny sadź co około 30–60 cm. Mniejszy rozstaw szybciej stworzy ciągłą okrywę, a większy pozwoli zachować wyraźnie oddzielne kępy.

Tak, pod warunkiem użycia szerokiego pojemnika z odpływem i przepuszczalnego podłoża. Donicę zimą trzeba dodatkowo zabezpieczyć przed przemarzaniem bryły korzeniowej.

Nadaje się na przód rabaty, obrzeża ścieżek, skalniaki, skarpy i niewielkie powierzchnie okrywowe. Białe kwiaty dobrze wyglądają obok roślin o ciemnych liściach lub fioletowych kwiatach.

Najlepiej przez podział kępy wiosną lub wczesną jesienią. Możliwe są także sadzonki, natomiast siew nie gwarantuje zachowania wszystkich cech odmiany.

Tak, ale młode rośliny mogą różnić się od rośliny matecznej, zwłaszcza barwą kwiatów. Jeśli zależy Ci na pewnie białym kwitnieniu, wybierz podział lub sadzonki.

Nie, zwykle rozszerza się stopniowo i tworzy szeroką kępę, a nie ekspansywną darń. Zbyt daleko wyrastające pędy można łatwo skrócić lub usunąć.

Toksyczność dokładnej odmiany nie jest wystarczająco udokumentowana. Nie należy pozwalać zwierzętom na zjadanie rośliny; po spożyciu i wystąpieniu objawów skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Brakuje wiarygodnych danych potwierdzających bezpieczeństwo spożycia tej odmiany. Roślinę należy traktować jako niejadalną i nie dopuszczać do jej zjadania.

Często uważa się go za stosunkowo mało atrakcyjny dla jeleni, ale nie jest całkowicie odporny na zgryzanie. Przy niedoborze naturalnego pokarmu jelenie mogą uszkadzać także tę roślinę.

Najczęściej kwitnie od maja do czerwca, a w sprzyjających warunkach także w lipcu. Po przycięciu może pojawić się skromne kwitnienie powtórne pod koniec lata.

Kwiaty są czysto białe i zwykle mają pięć płatków. Na płatkach mogą być widoczne delikatne żyłki, ale biała barwa jest najważniejszą cechą odmiany ‘Album’.

Tak, liście mogą przybierać czerwone, rdzawoczerwone lub pomarańczowe odcienie. Intensywność przebarwień zależy od nasłonecznienia, temperatury i przebiegu jesieni.

Tak, otwarte kwiaty mogą odwiedzać pszczoły, trzmiele, motyle i bzygi. Najlepszy efekt dla owadów uzyskuje się, łącząc bodziszka z innymi bylinami kwitnącymi w różnych terminach.