Liliowiec ‘Black Magic’ (Hemerocallis ‘Black Magic’)

To historyczna, diploidalna odmiana liliowca wprowadzona przez Geddesa Douglasa w 1949 roku. Tworzy wysokie pędy z ciemnoczerwono-mahoniowymi kwiatami i żółtym gardłem.

Tak. Potrzebuje głównie słonecznego stanowiska, przepuszczalnej gleby i umiarkowanego podlewania w czasie wzrostu.

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, przy co najmniej 6 godzinach bezpośredniego światła dziennie. W półcieniu przeżyje, ale może kwitnąć słabiej.

Tak, jest to odmiana mrozoodporna i zwykle może zimować w gruncie w Polsce. Najważniejszy jest dobry drenaż, ponieważ mokra korona może gnić zimą.

Najlepsza będzie żyzna, przepuszczalna gleba gliniasto-próchniczna o umiarkowanej wilgotności. Odmiana toleruje różny odczyn i także cięższą glebę po poprawie drenażu.

Pędy kwiatowe osiągają około 97 cm, a dojrzała kępa zwykle zajmuje około 60–90 cm szerokości. Ostateczne rozmiary zależą od wieku rośliny i stanowiska.

Podlewaj głęboko, gdy wierzch gleby zaczyna przesychać, szczególnie podczas suszy i kwitnienia. Unikaj stałego zalewania korony.

Wiosną wystarczy kompost lub umiarkowana dawka nawozu wieloskładnikowego do bylin. Nadmiar azotu może powodować bujny wzrost liści i słabsze kwitnienie.

Najczęstsze przyczyny to zbyt mało słońca, susza, nadmiar azotu albo młoda roślina po podziale. Zapewnij więcej światła, regularną wilgotność i czas na ukorzenienie.

Warto je usuwać dla utrzymania porządku i ograniczenia tworzenia nasion. Po rozwinięciu wszystkich pąków wytnij także cały zużyty pęd kwiatowy.

Liście przytnij jesienią po naturalnym żółknięciu i przymrozkach albo wczesną wiosną przed rozpoczęciem wzrostu. Zdrowych zielonych liści nie usuwaj w sezonie.

Najlepiej sadzić go wiosną albo na początku jesieni, gdy temperatury są umiarkowane. Po posadzeniu podlewaj regularnie do czasu ukorzenienia.

Miejsce połączenia korzeni z liśćmi powinno znajdować się około 2–3 cm pod powierzchnią gleby. Zbyt głębokie sadzenie może osłabić wzrost i kwitnienie.

Zachowaj około 60–90 cm odstępu między kępami. Większa odległość poprawia przewiew, a mniejsza szybciej tworzy zwarte nasadzenie.

Tak, pod warunkiem użycia dużego pojemnika z odpływem i żyznego, przepuszczalnego podłoża. Zimą pojemnik trzeba zabezpieczyć przed silnym przemarzaniem bryły korzeniowej.

Najlepiej dzielić rozrośnięte kępy wiosną lub na początku jesieni. Podział zachowuje cechy odmiany.

Tak, ale siewki nie będą wiernie powtarzać koloru ani formy rośliny matecznej. Nasiona mają większe znaczenie w hodowli niż w rozmnażaniu tej odmiany.

Podział wykonuj wiosną lub na początku jesieni, unikając upałów i suszy. Nowe fragmenty posadź szybko i utrzymuj je równomiernie wilgotne.

Nie. Powiększa kępę stopniowo, bez szybkiego rozchodzenia się po ogrodzie.

Tak, liliowce są silnie toksyczne dla kotów, a każda część rośliny może spowodować ciężkie zatrucie i niewydolność nerek. Po podejrzeniu zjedzenia natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Zwykle jest uznawany za nietoksyczny dla psów, ale zjedzenie rośliny może wywołać dolegliwości żołądkowe. W razie objawów zasięgnij porady weterynaryjnej.

Nie. Należy do rodzaju Hemerocallis, a nie Lilium, jednak podobnie brzmiąca nazwa nie zmienia faktu, że liliowce są bardzo niebezpieczne dla kotów.

Zwykle kwitnie od lipca do sierpnia, w środkowej lub późniejszej części sezonu liliowców. Termin zależy od regionu, pogody i wieku kępy.

Mają bardzo ciemny odcień rubinowej czerwieni, mahoniu i fioletu, często wyglądający niemal czarno w określonym świetle. Gardło jest kontrastowo żółte.

Pojedyncze kwiaty mają zwykle około 14–15 cm średnicy. Są kielichowate i wyrastają ponad liście na wysokich, rozgałęzionych pędach.

Pojedynczy kwiat utrzymuje się około jednego dnia. Długi efekt dekoracyjny zapewnia sukcesywne rozwijanie kolejnych pąków.

Nie ma wystarczających danych, aby uznać tę odmianę za regularnie powtarzającą kwitnienie. Należy oczekiwać głównego pokazu w jej normalnym terminie letnim.