Coryphantha elephantidens – kaktus o szerokich brodawkach

Nie ma ustalonej polskiej nazwy zwyczajowej; w sprzedaży i kolekcjach używa się nazwy naukowej Coryphantha elephantidens. To kulisty kaktus z rodziny Cactaceae, pochodzący z Meksyku.

Potrzebuje kilku godzin słońca dziennie lub bardzo jasnego światła filtrowanego. Do silnego słońca przyzwyczajaj go stopniowo, szczególnie po zimowaniu w domu.

Podlewaj dopiero wtedy, gdy podłoże całkowicie wyschnie, następnie dokładnie odprowadź nadmiar wody. Zimą, przy chłodzie i słabym świetle, ogranicz podlewanie do minimum.

W polskim klimacie najlepiej uprawiać go w doniczce i wystawiać na zewnątrz wyłącznie latem, w osłoniętym, suchym miejscu. Przed chłodami i deszczową jesienią przenieś go do jasnego pomieszczenia.

Preferuje ciepło i musi być chroniony przed mrozem. Krótkotrwale może wytrzymać około –4°C w suchej, osłoniętej sytuacji, lecz długie zamarzanie jest niebezpieczne.

Mięknięcie lub zapadanie się pędu najczęściej oznacza przelanie i zgniliznę korzeni. Wstrzymaj podlewanie, sprawdź korzenie i przesadź wyłącznie zdrowe tkanki do suchego, mineralnego podłoża.

Używaj bardzo przepuszczalnej mieszanki, doniczki z odpływem i podlewaj dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. W chłodnym lub ciemnym okresie utrzymuj roślinę niemal całkowicie suchą.

Możliwe są wełnowce, tarczniki, przędziorki i wełnowce korzeniowe. Kontroluj wełniste areole, zagłębienia oraz korzenie, a porażony okaz odizoluj i lecz preparatem przeznaczonym do kaktusów.

Najlepsze jest gruboziarniste, mineralne podłoże do kaktusów, na przykład z pumeksem, lawą i grubym piaskiem. Doniczka musi mieć otwór odpływowy, ponieważ zastoiny wody szybko prowadzą do gnicia.

Przesadzaj pod koniec zimy lub wczesną wiosną, przed rozpoczęciem intensywnego wzrostu, gdy korzenie wypełnią doniczkę albo podłoże straci przepuszczalność. Po zabiegu pozostaw roślinę przez kilka dni bez podlewania.

Najczęściej rozmnaża się go z nasion; jeśli pojawią się odrosty, można je oddzielić. Każdą ranę pozostaw do całkowitego zaschnięcia przed umieszczeniem w suchym podłożu.

Brakuje wiarygodnych, gatunkowych danych o toksyczności dla zwierząt. Traktuj roślinę jako potencjalnie niebezpieczną: ciernie mogą zranić pysk, jamę ustną i przewód pokarmowy, dlatego nie pozwalaj zwierzętom jej gryźć.

Dotykaj go wyłącznie w grubych rękawicach lub przy użyciu szczypiec do kaktusów. Ciernie mogą przebić skórę, a drobne włoski przy wierzchołku mogą podrażniać.

Zwykle kwitnie w ciepłym okresie wzrostu, często latem, lecz termin zależy od dojrzałości rośliny, światła i zimowego spoczynku. W uprawie może zakwitnąć także późnym latem.

Kwiaty są lejkowate i mogą mieć barwę różową, białą lub żółtą. Kolor zależy od formy i konkretnego egzemplarza.

Najczęstszymi przyczynami są zbyt mała ilość światła, młody wiek, nadmierne podlewanie lub brak chłodnego i suchego spoczynku. Zapewnij jasne stanowisko, sezonową suchość i ciepły okres wzrostu.