Taro (Colocasia esculenta)

Najczęściej używane polskie nazwy to kolokazja jadalna i taro. W handlu roślina bywa również opisywana jako „uszy słonia”, ale to określenie obejmuje także inne rodzaje.

Tak, ale w Polsce najczęściej uprawia się ją jako roślinę sezonową lub pojemnikową. Nie toleruje mrozu i wymaga zimowania w pomieszczeniu albo przechowania bulwy.

Najlepsze jest jasne światło rozproszone lub półcień. Poranne słońce jest zwykle bezpieczniejsze niż silne popołudniowe, szczególnie gdy podłoże przesycha.

Tak. Lubi bardzo wilgotną ziemię i może rosnąć na brzegu oczka lub w płytkiej wodzie, jeśli konkretna odmiana dobrze znosi takie warunki.

Utrzymuj podłoże stale wilgotne i podlewaj, gdy jego powierzchnia zaczyna lekko przesychać. W czasie upałów roślina w pojemniku może potrzebować wody codziennie.

Przyczyną może być naturalne starzenie, susza, chłód, niedobór światła, problemy z nawożeniem albo uszkodzenie korzeni. Jeśli żółknie wiele liści naraz, sprawdź temperaturę, wilgotność i stan bulwy.

Może być wychłodzona albo mieć uszkodzone korzenie lub bulwę. Jeśli podłoże jest mokre, sprawdź odpływ wody i stan części podziemnych.

Mogą pojawić się przędziorki, mszyce, mączliki, wełnowce i wciornastki. Regularnie oglądaj spód liści i stosuj wyłącznie preparat dopuszczony do użycia na danej roślinie, zgodnie z etykietą.

Dopiero po ustąpieniu przymrozków, zwykle pod koniec maja, gdy podłoże jest już wyraźnie ciepłe. Wczesne sadzenie w zimnej, mokrej ziemi zwiększa ryzyko zgnilizny.

Umieść ją pąkiem wzrostu ku górze i przykryj około 3–5 cm ziemi. Po posadzeniu zapewnij ciepło oraz równomierną wilgotność.

Tak, pod warunkiem użycia dużego, stabilnego pojemnika z odpływem i żyznego, wilgotnego podłoża. Duże liście mogą sprawić, że lekka donica będzie się przewracać.

Najłatwiej przez oddzielanie bulwek potomnych lub podział bulwy wiosną. Każda część musi mieć zdrowy pąk wzrostu.

Nie. Sam liść ani jego ogonek zwykle nie wytworzy nowej rośliny; potrzebna jest część bulwy, pąk lub bulwka potomna.

Przed przymrozkami przenieś pojemnik do jasnego pomieszczenia albo wykop bulwę po zamieraniu liści. Suchą, zdrową bulwę przechowuj powyżej 0°C w przewiewnym miejscu, bez nadmiaru wilgoci.

Surowe części zawierają drażniące kryształy szczawianu wapnia i są niebezpieczne po zjedzeniu. Nie spożywaj surowych liści, ogonków ani bulw.

Nie należy tego zakładać. Tylko prawidłowo rozpoznane odmiany spożywcze, przygotowane według sprawdzonej metody i dokładnie ugotowane, mogą być przeznaczone do jedzenia.

Usuń resztki rośliny z pyska, nie wywołuj wymiotów bez zalecenia specjalisty i skontaktuj się z weterynarzem. Możliwe objawy to ślinienie, ból, obrzęk jamy ustnej, wymioty i trudności w przełykaniu.

Tak, szczególnie podczas cięcia, przesadzania i dzielenia bulw. Sok oraz surowe tkanki mogą podrażniać skórę i oczy.

Może wytwarzać małe kwiatostany z kolbą otoczoną pochwą, ale w uprawie doniczkowej kwitnie rzadko. Największą ozdobą pozostają jej liście.

Młode rośliny i egzemplarze uprawiane w chłodzie lub przy słabym świetle często nie kwitną. Ciepło, dojrzałość, jasne stanowisko i stała wilgotność mogą sprzyjać kwitnieniu, ale nie gwarantują go.