Abelmoschus caillei

Abelmoschus caillei to ciepłolubna roślina z rodziny ślazowatych, spokrewniona z okrą. Wytwarza okazałe, hibiskusopodobne kwiaty oraz wydłużone, żebrowane strąki, które zbiera się młode, zanim staną się włókniste. W Polsce najlepiej uprawiać ją jako jednoroczną roślinę warzywną: z rozsady, w najcieplejszym miejscu ogrodu lub w dużym pojemniku, dopiero po ustąpieniu chłodów. Abelmoschus caillei to ciepłolubna, jadalna roślina z rodziny ślazowatych, uprawiana głównie dla młodych strąków, a miejscami także liści.

Roślina nie toleruje mrozu. W Polsce uprawiaj ją jako jednoroczną i usuń po zakończeniu sezonu. Egzemplarze w pojemnikach można przed chłodami przenieść do bardzo jasnego, ciepłego pomieszczenia, ale utrzymanie odpowiedniego światła i miejsca bywa trudne.

Młode, delikatne strąki wykorzystuje się po ugotowaniu jako warzywo oraz do zagęszczania zup i potrawek dzięki zawartości śluzów. W regionach, gdzie roślina jest tradycyjnie uprawiana, jada się także młode liście. Zbieraj strąki, gdy są jeszcze miękkie, ponieważ szybko włóknieją. Jeśli szorstkie liście lub owoce podrażniają skórę, używaj rękawic.

Ma krzepkie zielone do czerwonawych pędy, długie ogonki liściowe i wyraźnie klapowane zielone liście. Kwiaty przypominające hibiskus wyrastają pojedynczo w kątach liści. Niedojrzałe owoce są wydłużonymi, żebrowanymi torebkami ze śluzowatym wnętrzem; pozostawione do dojrzenia szybko stają się twarde i włókniste.

Abelmoschus caillei wiąże się z wilgotnymi, tropikalnymi i subtropikalnymi systemami rolniczymi Afryki Zachodniej i Środkowej, zwłaszcza na nizinach. Najlepiej rośnie podczas długiego, gorącego sezonu, przy regularnej wilgotności i żyznej glebie. Ekologia uprawy jest lepiej poznana niż wyraźny naturalny zasięg dzikiej populacji.

Jest zwykle traktowana jako odrębny takson okry, choć bazy taksonomiczne różnią się w jego klasyfikacji.
Ma dłuższy cykl uprawy niż wiele odmian zwykłej okry.
Młode strąki cenione są za zawartość śluzów.
Dojrzałe strąki pozostawia się do uzyskania nasion.
Roślina może w długim sezonie wytworzyć zdrewniałą nasadę pędu.
Bywa wykorzystywana w pracach hodowlanych nad tolerancją chorób.