Liliowiec ‘Catherine Woodbury’ (Hemerocallis ‘Catherine Woodbury’)

To długowieczna, kępiasta odmiana liliowca o pachnących, jasnolilioworóżowych kwiatach i żółtozielonej gardzieli. Jest ceniona za łatwą uprawę i letnie kwitnienie.

Zwykle osiąga około 70–110 cm wysokości i 50–75 cm szerokości. Z czasem tworzy coraz większą, gęstą kępę.

Tak, jest uznawana za mrozoodporną i zwykle dobrze zimuje w gruncie w Polsce. Młode rośliny w chłodnych, bezśnieżnych miejscach można lekko ściółkować.

Najlepsze jest stanowisko słoneczne, z co najmniej 6 godzinami bezpośredniego światła dziennie. Liliowiec toleruje także lekki półcień, ale w głębokim cieniu kwitnie słabiej.

Najlepsza będzie żyzna, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i przepuszczalna gleba ogrodowa. Roślina toleruje także gleby gliniaste, jeśli nie są stale podmokłe.

Podlewaj głęboko, gdy wierzch gleby zaczyna przesychać, kierując wodę do korzeni. Po ukorzenieniu roślina znosi krótką suszę, ale regularne podlewanie poprawia kwitnienie.

Wiosną zastosuj kompost albo umiarkowaną dawkę nawozu do bylin o zrównoważonym składzie. Unikaj nadmiaru azotu, który sprzyja liściom kosztem kwiatów.

Najczęstsze przyczyny to zbyt mało światła, susza, nadmiar azotu, zagęszczenie kępy lub świeże przesadzenie. Sprawdź także, czy korona nie została posadzona zbyt głęboko.

Tak, usuwanie przekwitłych kwiatów i zawiązujących się nasion poprawia wygląd rabaty. Pomaga też ograniczyć niepotrzebny wysiłek rośliny związany z tworzeniem nasion.

Sporadycznie pojawiają się mszyce, wciornastki, przędziorki, ślimaki, plamistości liści i zgnilizny. Dobre przewietrzanie, przepuszczalne podłoże i podlewanie przy ziemi ograniczają ryzyko problemów.

Najlepiej sadzić go wiosną albo na początku jesieni, gdy gleba jest odpowiednio wilgotna i możliwa do uprawy. Jesienne sadzenie zakończ kilka tygodni przed trwałym zamarznięciem gruntu.

Miejsce połączenia korzeni z liśćmi powinno znajdować się na poziomie powierzchni gleby albo najwyżej 1–2 cm poniżej. Zbyt głębokie sadzenie może ograniczyć wzrost i kwitnienie.

Zachowaj około 50–75 cm odstępu między roślinami. Taka rozstawa pozwala kępom swobodnie się rozrastać i poprawia cyrkulację powietrza.

Tak, ale potrzebuje dużej donicy z otworami odpływowymi i żyznego, przepuszczalnego podłoża. Zimą zabezpiecz pojemnik przed silnym przemarzaniem korzeni.

Najlepiej rozmnażać go przez podział rozrośniętej kępy. Każda sadzonka powinna mieć zdrowe korzenie i kilka wachlarzy liści.

Kępę można dzielić wczesną wiosną albo po kwitnieniu, pod koniec lata i na początku jesieni. Zabieg jest szczególnie przydatny, gdy roślina jest zbyt gęsta lub słabiej kwitnie.

Tak, ale siewki nie zachowają wiernie cech odmiany. Jeśli chcesz uzyskać rośliny identyczne z egzemplarzem matecznym, wybierz podział kępy.

Liście ścinaj dopiero po ich naturalnym żółknięciu albo uszkodzeniu przez mróz. Zdrowych, zielonych liści nie należy usuwać zbyt wcześnie.

Tak, należy traktować go jako roślinę toksyczną dla kotów. Spożycie może spowodować ciężkie uszkodzenie nerek; po podejrzeniu zjedzenia natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Nie ustalono porównywalnego, poważnego poziomu toksyczności dla psów, ale zjedzenie rośliny może wywołać dolegliwości żołądkowe. Nie pozwalaj psu żuć liści ani kwiatów.

Nie należy traktować tej odmiany jako jadalnej. Bezpieczeństwo spożycia konkretnej odmiany nie jest wystarczająco potwierdzone, a dla kotów roślina stanowi poważne zagrożenie.

W Polsce zwykle kwitnie od początku lipca do sierpnia. Termin może przesunąć się zależnie od regionu, pogody i nasłonecznienia.

Tak, odmiana jest znana z przyjemnie pachnących kwiatów. Pojedynczy kwiat trwa około jednego dnia, lecz kolejne pąki rozwijają się sukcesywnie.

Kwiaty są jasnoliliowe, lilioworóżowe lub lawendoworóżowe, z kontrastową żółtozieloną gardzielą. Nasilenie barwy może zmieniać się wraz z temperaturą i światłem.

Niektóre opisy przypisują jej możliwość powtarzania kwitnienia, ale ta cecha może być zmienna. Najpewniejsze jest kwitnienie główne w środku lata.