Delosperma ‘Jewel of Desert Garnet’

To niska, tworząca matę bylina sukulentowa o granatowoczerwonych kwiatach i mięsistych zielonych liściach. W handlu bywa określana jako przypołudnik lodowy i nadaje się do słonecznych, suchych ogrodów.

Zapewnij jej pełne słońce, najlepiej co najmniej 6 godzin bezpośredniego światła dziennie. Silne światło zapewnia zwarty pokrój i obfite kwitnienie.

Podlewaj obficie, lecz rzadko, pozwalając glebie całkowicie wyschnąć między podlewaniami. Po ukorzenieniu dodatkowej wody zwykle wymaga tylko podczas długiej suszy lub upału.

Tak. Po ukorzenieniu dobrze znosi suszę, ponieważ soczyste liście magazynują wodę. Młode rośliny trzeba podlewać częściej do czasu rozwoju korzeni.

Zwykle osiąga 10–15 cm wysokości i rozrasta się na około 20–50 cm szerokości, zależnie od warunków. Tworzy niską matę, a nie wyprostowaną kępę.

Informacje szkółkarskie wskazują orientacyjnie strefy USDA 5–10. W Polsce o zimowaniu decyduje głównie utrzymanie suchej szyjki korzeniowej, szczególnie w chłodnych regionach.

Może przetrwać zimę na odpowiednim stanowisku, jeśli gleba jest bardzo przepuszczalna i stosunkowo sucha. Chłodna, mokra zima jest groźniejsza niż sam mróz.

Posadź ją w słonecznym ogrodzie skalnym, na rabacie żwirowej, podwyższonym zagonie, suchej obwódce, murku oporowym, skarpie lub w pojemniku z dobrym odpływem wody.

Może tolerować lekki cień popołudniowy, lecz zdecydowanie preferuje pełne słońce. Zbyt mała ilość światła powoduje luźniejszy wzrost i słabsze kwitnienie.

Tak. Uprawiaj ją w donicy z otworami odpływowymi i żwirowym, szybko przesychającym podłożem. Płytka donica jest odpowiednia tylko wtedy, gdy nadmiar wody może swobodnie odpłynąć.

Najlepsza jest piaszczysta, żwirowa, kamienista lub inaczej bardzo przepuszczalna gleba. Ciężka glina i stale wilgotne podłoże silnie zwiększają ryzyko zgnilizny korzeni i szyjki korzeniowej.

Brązowe, półprzezroczyste albo miękkie tkanki zwykle oznaczają nadmiar wilgoci, słaby drenaż lub mokrą zimę, a nie zwykłą suszę. Przenieś roślinę w słoneczniejsze, szybciej przesychające miejsce i ogranicz podlewanie.

Kwitnienie ograniczają niedobór światła, nadmiar wilgoci, młody wiek lub zbyt żyzne podłoże. Zapewnij pełne słońce, dobry drenaż, oszczędne podlewanie i unikaj dużych dawek azotu.

Potrzebuje niewiele nawozu i często dobrze rośnie w ubogiej glebie. Przy słabym wzroście zastosuj wiosną rozcieńczony, zbilansowany nawóz zamiast częstego intensywnego nawożenia.

Zwykle uznaje się ją za odporną na jelenie, choć żadna roślina nie jest całkowicie bezpieczna. Głodne jelenie mogą ją skubać, zwłaszcza przy braku innego pokarmu.

Często uważa się ją za tolerancyjną lub odporną na króliki dzięki mięsistym liściom. Przy dużej presji zwierząt może być jednak potrzebna ochrona.

Sadź ją wiosną po przejściu silnych mrozów albo wczesną jesienią, jeśli zdąży się ukorzenić przed zimą. Nie sadź w zimną, nasyconą wodą glebę.

Rozstaw rośliny co około 25–30 cm, aby dość szybko uzyskać efekt okrywy. Większy odstęp pozwoli zachować oddzielne maty; rozrost zależy od klimatu, gleby i podlewania.

W glinie może słabo rosnąć, chyba że drenaż zostanie zdecydowanie poprawiony. Posadź ją na podwyższeniu lub kopczyku z grubym materiałem mineralnym albo wybierz naturalnie piaszczyste, kamieniste miejsce.

Użyj pojemnika z otworami odpływowymi i podłoża do kaktusów lub sukulentów z dodatkiem żwiru albo perlitu. Posadź na tej samej głębokości co w doniczce produkcyjnej i lekko podlewaj do ukorzenienia.

Można ją rozmnażać z sadzonek pędowych lub nasion, lecz sadzonki lepiej zachowują cechy odmiany. Ochrona prawna hodowcy może ograniczać rozmnażanie komercyjne lub nieuprawnione.

Tak. Pobierz krótkie, zdrowe sadzonki podczas wzrostu, pozwól końcom krótko przeschnąć i umieść je w żwirowym, ledwie wilgotnym podłożu. Mokre podłoże sprzyja gniciu przed wytworzeniem korzeni.

Zwykle nie wymaga regularnego cięcia. Wiosną usuń martwe lub uszkodzone zimą fragmenty, a przycinaj tylko w celu ograniczenia rozrostu albo uporządkowania rośliny.

Nie ustalono wiarygodnie dowodów zatrucia tą konkretną odmianą, dlatego jej bezpieczeństwo dla psów i kotów należy uznać za niepewne. Nie pozwalaj zwierzętom jej żuć; po objawach skontaktuj się z weterynarzem.

Zwykle kwitnie od późnej wiosny przez lato, a przy sprzyjającej pogodzie także jesienią. Pełne słońce i umiarkowana wilgotność podłoża wydłużają kwitnienie.

Są intensywnie czerwone do granatowoczerwonych, często z różowymi, purpurowymi lub lawendowymi tonami przy środku i jaśniejszym oczkiem. Nasycenie zależy od światła, temperatury i wieku rośliny.

Tak, odmiana jest oferowana jako kwitnąca w pierwszym roku przy odpowiednich warunkach. Po posadzeniu kwiatów może być mniej niż w kolejnych sezonach, gdy korzenie się rozrastają.

Jej stokrotkowate kwiaty mogą przyciągać pszczoły, motyle i inne owady odwiedzające kwiaty, szczególnie w pełnym słońcu. Aktywność zapylaczy jest największa podczas ciepłej, pogodnej aury.