Kryptomeria japońska (Cryptomeria japonica)

Najczęściej używana polska nazwa to Kryptomeria japońska. W sprzedaży i literaturze ogrodniczej spotyka się także nazwę kryptomeria japońska.

Tak, ale najlepiej sadzić ją w cieplejszych, osłoniętych rejonach kraju. Młode rośliny mogą ucierpieć od silnego mrozu, wysuszającego wiatru i suszy.

Wybierz miejsce słoneczne lub lekko zacienione, osłonięte od zimowego wiatru. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna i równomiernie wilgotna.

Forma gatunkowa zwykle jest zbyt duża do małego ogrodu. Do ograniczonej przestrzeni wybierz karłową lub wolniej rosnącą odmianę.

W polskich warunkach może osiągać około 15–20 m wysokości i kilka metrów szerokości. Ostateczne rozmiary zależą od odmiany, gleby i klimatu.

Może tworzyć ekran, ale forma gatunkowa jest duża i potrzebuje wiele miejsca. Do tego celu lepiej wybrać odmianę o znanej docelowej wysokości, szerokości i gęstości.

Tak, ale przede wszystkim odmiany karłowe lub młode rośliny. Pojemnik musi mieć odpływ, a zimą należy zabezpieczyć bryłę korzeniową przed przemarzaniem.

Podlewaj ją głęboko, gdy wierzch podłoża zaczyna przesychać, szczególnie w pierwszych latach i podczas suszy. Ziemia powinna być wilgotna, ale nie stale podmokła.

Przyczyną może być susza, zimowy wiatr, przemarznięcie, przesadzenie, zła przepuszczalność gleby albo choroba. Niektóre odmiany naturalnie brązowieją zimą i zazieleniają się wiosną.

U części odmian tak. Jeśli jednak brązowienie jest jednostronne, pędy stają się kruche lub roślina nie wypuszcza zdrowych przyrostów wiosną, sprawdź wilgotność i stan korzeni.

W żyznej glebie zwykle nie wymaga intensywnego nawożenia. Przy słabym wzroście można wiosną zastosować nawóz o spowolnionym działaniu do iglaków.

Dorosłe drzewa znoszą krótkie okresy suszy, ale najlepiej rosną przy regularnej wilgotności. Młode rośliny i okazy w pojemnikach szybko reagują na przesuszenie.

Możliwe są plamistości, zamieranie igieł, zgorzele, raki pędów i choroby korzeni. Popraw przepuszczalność gleby, ogranicz zraszanie korony i usuwaj chore fragmenty.

Najlepsza jest wczesna wiosna lub jesień, gdy gleba jest dostatecznie wilgotna i nie zamarznięta. Unikaj sadzenia w czasie upału, suszy i silnych mrozów.

Umieść szyjkę korzeniową na poziomie gruntu lub nieco powyżej, zasypz korzeniową rodzimą ziemią i obficie podlej. Ściółkę rozłóż wokół rośliny, ale nie przy samym pniu.

Dla formy gatunkowej zaplanuj około 6–9 m od innych dużych roślin i budynków. Odmiany sadź zgodnie z ich docelową szerokością, a nie rozmiarem sadzonki w doniczce.

Można rozmnażać ją z nasion, sadzonek lub przez odkłady. Odmiany najlepiej rozmnażać wegetatywnie, ponieważ siewki mogą różnić się wyglądem od rośliny matecznej.

Tak, lecz kiełkowanie bywa powolne i nierównomierne. Uzyskane siewki nie muszą zachować cech konkretnej odmiany.

Najlepiej przycinać ją pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Usuwaj pędy martwe, uszkodzone i krzyżujące się, zachowując naturalny pokrój.

Nie zaleca się cięcia w stare, bezlistne drewno, ponieważ roślina może słabo odbijać. Wykonuj selektywne cięcia na pędach, które mają zachowane igły.

Nie ma powszechnie potwierdzonej klasyfikacji jako silnie trującej rośliny, ale jej bezpieczeństwo nie jest całkowicie ustalone. Nie pozwalaj zwierzętom zjadać większych ilości igieł, kory ani szyszek.

Nie jest zwykle uznawana za silnie trującą roślinę ogrodową, jednak danych toksykologicznych jest niewiele. Nie spożywaj jej części i skontaktuj się z lekarzem po zjedzeniu większej ilości lub wystąpieniu objawów.

Tak, ponieważ wytwarza dużą ilość lekkiego pyłku przenoszonego przez wiatr. Osoby uczulone na pyłki iglaste powinny unikać kontaktu z pylącymi gałązkami.

Nie tworzy efektownych kwiatów. Wytwarza małe szyszki męskie i żeńskie na tym samym drzewie.

Zwykle nie. Brązowe, kuliste szyszki żeńskie są dojrzałymi strukturami nasiennymi i stanowią normalny element wyglądu rośliny.