Colocasia ‘Jack’s Giant’ (Colocasia ‘Jack’s Giant’)

To wielkolistna odmiana kolokazji uprawiana dla ogromnych, niebieskozielonych liści i tropikalnego wyglądu. W sprzyjających warunkach może osiągać około 180–240 cm wysokości.

Zwykle dorasta do około 180–240 cm wysokości i 150–240 cm szerokości. Potrzebuje dużo wolnego miejsca, zwłaszcza w dużej donicy lub na wilgotnej rabacie.

Tak, najlepiej rośnie w pełnym słońcu do półcienia. W bardzo gorącym i suchym miejscu lekki cień po południu może ograniczyć przypalanie liści.

Tak, ale w Polsce należy traktować ją jako roślinę sezonową. Do gruntu wysadza się ją późną wiosną, a przed mrozem wykopuje bulwę lub wnosi pojemnik do pomieszczenia.

Podłoże powinno być stale wilgotne, a w czasie upałów roślinę trzeba podlewać bardzo regularnie. Nie dopuszczaj jednak do długotrwałego zastoju wody przy bulwie.

Najczęściej przyczyną jest przesuszenie, upał, silny wiatr, stres po przesadzeniu albo problem z korzeniami. Sprawdź wilgotność podłoża, a jeśli jest mokre, skontroluj bulwę pod kątem gnicia.

Tak. W okresie intensywnego wzrostu stosuj nawóz wieloskładnikowy co 2–4 tygodnie zgodnie z etykietą, a nawożenie zakończ po wejściu rośliny w spoczynek.

Po uszkodzeniu liści przez przymrozek wykop bulwę, krótko ją osusz i przechowuj w chłodnym, ciemnym, bezmroźnym miejscu w lekko suchym materiale. Roślinę w donicy przenieś do środka przed nadejściem mrozu.

W większości Polski nie jest to bezpieczne. Nawet przy łagodnej zimie wilgotna gleba i okresowe przemarzanie mogą zniszczyć bulwę, dlatego wykopanie jest rozwiązaniem pewniejszym.

Najlepiej pod koniec maja lub na początku czerwca, gdy minie ryzyko przymrozków, a gleba się ogrzeje. Zbyt chłodne i mokre podłoże może powodować gnicie bulwy.

Posadź ją płytko, z wierzchołkiem na poziomie podłoża albo kilka centymetrów pod jego powierzchnią. Nie zakopuj bulwy głęboko w zimnej, ciężkiej ziemi.

Tak. Wybierz dużą, szeroką i ciężką donicę z otworami odpływowymi oraz żyzne podłoże zatrzymujące wilgoć.

Zostaw około 150–240 cm przestrzeni, zależnie od oczekiwanej wielkości. Przy mniejszym odstępie liście będą mocno na siebie nachodzić.

Najpewniejszy jest podział bulwy lub oddzielanie odrostów wiosną. Każda część powinna mieć zdrowy fragment z punktem wzrostu, a najlepiej także korzenie.

Nie jest to zalecana metoda. Odmiana jest opisywana jako triploidalna, dlatego nasiona mogą być nieliczne, nieżywotne lub nie powtarzać cech rośliny matecznej.

Tak, po pogryzieniu należy uznać ją za toksyczną dla zwierząt. Kryształy szczawianu wapnia mogą powodować ślinienie, ból, wymioty i obrzęk pyska lub jamy ustnej.

Nie. Surowe liście, ogonki, bulwa i sok mogą silnie podrażniać usta i gardło, dlatego roślinę należy trzymać poza zasięgiem dzieci.

Nie traktuj tej odmiany jako rośliny jadalnej bez jednoznacznego potwierdzenia tożsamości i bezpiecznego przygotowania. Surowe tkanki zawierają drażniące szczawiany wapnia, a niewłaściwa obróbka może być szkodliwa.

Może wytwarzać kremowe, białe lub żółtawe kwiatostany, ale kwitnienie jest nieregularne. Największą wartość ozdobną mają jej ogromne liście.

Jeśli zakwitnie, najczęściej robi to latem, zwykle w lipcu lub sierpniu. W polskim klimacie kwitnienie nie jest gwarantowane każdego sezonu.