Vitifolium (Acer japonicum ‘Vitifolium’)

Acer japonicum 'Vitifolium' jest sprzedawany jako klon japoński o liściach winorośli, klon japoński pełni księżyca lub klon japoński omszony. Niektóre szkółki mogą podawać starszy synonim Acer palmatum 'Vitifolium'.

W ogrodzie zwykle osiąga około 3–4,5 m wysokości i podobną szerokość, choć stare okazy w dobrych warunkach mogą być znacznie większe. Ma szeroki, zaokrąglony i często wielopniowy pokrój.

Może rozwinąć się jako duży, szeroki krzew albo małe drzewo. Ostateczna forma zależy od prowadzenia, warunków uprawy i ilości dostępnego miejsca.

Należy zapewnić mu pełne słońce do półcienia, a w gorących miejscach ochronę przed intensywnym popołudniowym słońcem. Przy bardziej słonecznym stanowisku szczególnie ważna jest stała wilgotność gleby.

Tak, jeśli gleba pozostaje równomiernie wilgotna, a stanowisko nie jest nadmiernie gorące ani wystawione na wiatr. W czasie upałów bezpieczniejszy jest półcień, który ogranicza przypalanie liści.

Najlepsze będzie osłonięte miejsce z wilgotną, przepuszczalną glebą oraz porannym słońcem lub jasnym cieniem. W chłodniejszych regionach może tolerować więcej słońca, jeśli nie cierpi z powodu suszy.

Zwykle odpowiada strefom USDA 5–7, a niektóre źródła wskazują granicę zbliżoną do strefy 4. Przetrwanie zależy od pochodzenia rośliny, osłony, zimowego wiatru i lokalnych minimów temperatury.

Młode rośliny można uprawiać w dużym pojemniku z bardzo dobrym odpływem i równomiernie wilgotnym podłożem. Zimą wymagają dodatkowej ochrony, ponieważ ich korzenie są bardziej narażone na przemarzanie.

Podlewać, gdy wierzch podłoża zaczyna przesychać, stosując długie, obfite podlewanie zamiast częstego zraszania. Częściej podlewać w pierwszym sezonie, podczas upałów i długotrwałej suszy.

Brązowe brzegi lub plamy najczęściej wynikają z suszy, gorącego wiatru, zbyt silnego popołudniowego słońca albo stresu korzeni. Trzeba utrzymywać stałą wilgotność, poprawić osłonę i nie dopuszczać do naprzemiennego przesuszenia oraz zalania bryły korzeniowej.

Utrzymywać równomierną wilgotność, ściółkować strefę korzeniową i chronić drzewo przed gorącym popołudniowym słońcem oraz wysuszającym wiatrem. Ściółki nie należy usypywać przy pniu.

Najlepsza jest wilgotna, dobrze przepuszczalna glina wzbogacona materią organiczną, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Należy unikać miejsc podmokłych, ponieważ zastój wody uszkadza korzenie mimo zapotrzebowania rośliny na wilgoć.

W żyznej glebie zwykle potrzebuje niewiele nawozu. Przy słabym wzroście można wczesną wiosną zastosować zbilansowany nawóz o spowolnionym działaniu zgodnie z etykietą, unikając dużych dawek azotu.

Możliwe są mszyce, gąsienice, roztocza galasotwórcze i tarczniki. Należy kontrolować młode przyrosty oraz spód liści, lecz zabieg wykonywać tylko wtedy, gdy uszkodzenia są znaczące lub liczebność szkodników rośnie.

Potencjalne problemy to werticilioza, przypalenie liści oraz choroby korzeni i pnia związane ze złym drenażem lub zranieniami. Pomagają dobry drenaż, ostrożne podlewanie i unikanie uszkodzeń korzeni oraz kory.

Najlepiej sadzić jesienią lub wczesną wiosną, przy umiarkowanych temperaturach i możliwej do uprawy glebie. Rośliny z pojemników można sadzić w sezonie, jeśli później będą starannie podlewane.

Dla typowego dorosłego okazu należy pozostawić około 3–4,5 m od budynków, ścieżek i innych roślin. Na żyznym stanowisku oraz przy założeniu większych rozmiarów trzeba zaplanować dodatkową przestrzeń.

Posadzić z nasadą korzeni na poziomie gleby lub nieco powyżej, w dołku dwa–trzy razy szerszym od bryły korzeniowej. Zasypać rodzimą ziemią, obficie podlać i rozłożyć 5–7 cm ściółki, nie przysypując pnia.

Może rosnąć w glinie, jeśli podłoże dobrze odprowadza wodę i zostało wzbogacone materią organiczną. Nie należy sadzić go w zbitej glinie, która po deszczu długo pozostaje nasycona wodą.

Najczęściej rozmnaża się go przez szczepienie lub sadzonki zielne. Siew nie odtwarza niezawodnie charakterystycznego kształtu liści i pokroju tej odmiany.

Można wysiać nasiona Acer japonicum, ale siewki nie muszą być zgodne z odmianą 'Vitifolium'. Aby zachować jej cechy, należy zastosować szczepienie lub prawidłowo przygotowane sadzonki zielne.

Przycinać w okresie spoczynku, najlepiej późną zimą, gdy miną najsilniejsze mrozy. Unikać dużego cięcia wiosną, przy intensywnym wypływie soku, i usuwać głównie gałęzie krzyżujące się, uszkodzone lub źle rozmieszczone.

Po uformowaniu konstrukcji zwykle wymaga niewielkiego cięcia. Wykonywać selektywne cięcia dla poprawy prześwitu, usuwania martwego drewna lub utrzymania pożądanego kształtu, zamiast strzyc całą koronę.

Nie ma potwierdzonej, specyficznej dla odmiany klasyfikacji toksyczności. Ponieważ reakcje osobnicze i dane odmianowe mogą się różnić, nie należy pozwalać dzieciom ani zwierzętom żuć materiału roślinnego; jeśli po spożyciu wystąpią objawy, trzeba skontaktować się z lekarzem lub weterynarzem.

Wiosną tworzy drobne czerwone kwiaty zebrane w grona, zwykle ukryte pod gałęziami. Są atrakcyjne z bliska, lecz mniej efektowne niż liście i jesienne przebarwienie.

Liście zwykle przebarwiają się na złoto, pomarańczowo, szkarłatnie i karminowo. Dokładny efekt zależy od pogody, nasłonecznienia, wilgotności i lokalnych warunków uprawy.

Nazwa odmiany 'Vitifolium' odnosi się do dużych, głęboko klapowanych liści przypominających liście winorośli. Zwykle mają dziewięć–jedenaście klap i stanowią jedną z głównych cech ozdobnych rośliny.