Weingartia neocumingii

To mały, wieloletni kaktus z rodziny Cactaceae pochodzący z Boliwii. Uprawia się go dla zwartej łodygi, cierni i barwnych kwiatów.

Tak, pod warunkiem zapewnienia bardzo jasnego stanowiska, mineralnego podłoża i ostrożnego podlewania. Najczęstszym problemem jest przelanie.

W starszej literaturze i handlu można spotkać między innymi Rebutia neocumingii oraz Sulcorebutia neocumingii. Nazewnictwo tej grupy kaktusów wielokrotnie się zmieniało.

Potrzebuje pełnego słońca i kilku godzin bezpośredniego światła dziennie. Do letniego słońca na zewnątrz przyzwyczajaj ją stopniowo.

Nie należy zakładać jego niezawodnej mrozoodporności. W polskim klimacie uprawiaj go w pojemniku i zimą chroń przed mrozem oraz wilgocią.

Zimuj ją jasno, chłodno i całkowicie sucho, najlepiej w temperaturze około 5–10°C. Wiosną podlewanie wznawiaj stopniowo po rozpoczęciu wzrostu.

Podlewaj dokładnie dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. Zimą, zwłaszcza w chłodzie, utrzymuj roślinę całkowicie suchą.

Najlepsza jest bardzo przepuszczalna, głównie mineralna mieszanka do kaktusów z pumeksem, żwirem lub lawą. Nie używaj ciężkiego podłoża zatrzymującego wodę.

Najczęściej przyczyną jest nadmiar wody, uszkodzenie korzeni lub zgnilizna. Wstrzymaj podlewanie, sprawdź podstawę i korzenie oraz popraw drenaż i wentylację.

Wyciąganie zwykle oznacza zbyt mało światła. Przenieś kaktus stopniowo w jaśniejsze miejsce lub zastosuj lampę do roślin.

Nawożenie nie jest konieczne często. W okresie wzrostu można co 4–6 tygodni zastosować mocno rozcieńczony nawóz do kaktusów o małej zawartości azotu.

Możliwe są wełnowce, tarczniki i szkodniki korzeni, a przy silnym przesuszeniu także przędziorki. Regularnie oglądaj areole, koronę i bryłę korzeniową.

Najlepiej przesadzać ją pod koniec zimy lub wczesną wiosną, przed rozpoczęciem regularnego podlewania. Po przesadzeniu odczekaj kilka dni z wodą.

Wybierz doniczkę z otworem odpływowym, tylko nieco większą od systemu korzeniowego. Doniczka terakotowa może przyspieszyć wysychanie podłoża.

Najpewniejsze jest rozmnażanie z nasion. Wysiewaj je do jałowego, przepuszczalnego podłoża, zapewniając ciepło, jasne światło rozproszone i umiarkowaną wilgotność.

Tak, jeśli dojrzała roślina wytworzy odrosty. Oddziel odrost dopiero z odpowiednią nasadą, zasusz ranę i posadź w suchym, mineralnym podłożu.

Nie potwierdzono danych o toksyczności gatunkowej dla zwierząt. Mimo to trzymaj roślinę poza ich zasięgiem, ponieważ ciernie mogą powodować bolesne urazy.

Tak. Podczas przesadzania używaj grubych rękawic, szczypiec do kaktusów lub złożonego papieru i ustaw roślinę z dala od miejsc często uczęszczanych.

Zwykle kwitnie od późnej wiosny do początku lata, często w maju lub czerwcu. Termin zależy od światła, wieku rośliny i przebiegu zimowego spoczynku.

Najczęściej są żółte do pomarańczowych, ale formy spotykane w kolekcjach mogą różnić się barwą. Kwiaty często tworzą koronę w górnej części łodygi.

Powodem może być zbyt mało światła, brak chłodnego i suchego spoczynku, młody wiek albo nadmiar wody. Zapewnij jasną uprawę i suchą zimę.