Paeonia anomala veitchii

To piwonia zielna z górskich regionów Chin, tworząca kępę drobno podzielonych liści i zwykle kilka kwiatów na łodydze. W literaturze bywa także ujmowana jako Paeonia veitchii lub Paeonia anomala subsp. veitchii.

Nie ma jednej, dobrze utrwalonej polskiej nazwy zwyczajowej dla tego dokładnego taksonu. Najbezpieczniej posługiwać się nazwą naukową Paeonia anomala veitchii.

Najlepsze jest stanowisko słoneczne, ewentualnie lekko ocienione po południu. Wybierz miejsce osłonięte od silnego wiatru.

Tak, pod warunkiem że miejsce jest jasne i zapewnia kilka godzin bezpośredniego światła. Głęboki cień ogranicza kwitnienie i osłabia pędy.

Najlepsza jest żyzna, umiarkowanie wilgotna, ale przepuszczalna glina z dodatkiem kompostu. Trwałe zalewanie zimą może uszkodzić korzenie.

Tak, po zadomowieniu jest odporną na mróz byliną. Większym zagrożeniem niż zwykły mróz jest mokra, nieprzepuszczalna gleba.

Podlewaj głęboko, gdy wierzch gleby zaczyna przesychać, utrzymując równomierną wilgotność wiosną i podczas kwitnienia. Jesienią, po zaschnięciu liści, podlewanie ogranicz.

Przyczyną może być zbyt głębokie posadzenie, niedobór światła, susza, nadmiar azotu lub niedawne przesadzanie. Piwonie często potrzebują kilku sezonów, aby dobrze zakwitnąć.

Zwykle wystarczy kompost i ewentualnie umiarkowana dawka zbilansowanego nawozu wczesną wiosną. Unikaj nadmiaru azotu, który sprzyja liściom kosztem kwiatów.

Możliwe są plamistość liści, więdnięcie piwonii, werticilioza, opieńka i choroby wirusowe. Pomagają dobry przewiew, drenaż i usuwanie porażonych części.

Najlepiej sadzić ją wczesną jesienią, a w razie potrzeby bardzo wczesną wiosną, przed rozpoczęciem silnego wzrostu. Jesienne sadzenie sprzyja ukorzenieniu przed zimą.

Pąki na koronie powinny znaleźć się około 2–3 cm pod powierzchnią gleby. Zbyt głębokie posadzenie jest częstą przyczyną braku kwiatów.

Może rosnąć czasowo w dużej, głębokiej donicy z bardzo dobrym odpływem. W gruncie zwykle rośnie lepiej, ponieważ ma rozbudowane korzenie i nie lubi naruszania.

Najpraktyczniejszy jest podział dorosłej rośliny jesienią lub bardzo wczesną wiosną. Wysiew jest możliwy, ale nasiona kiełkują wolno i nieregularnie.

Tak, lecz nasiona zwykle wymagają następowania po sobie okresu ciepłego i chłodnego, a siewki mogą zakwitnąć dopiero po kilku latach. Potomstwo może różnić się od rośliny matecznej.

Dziel ją wczesną jesienią, gdy liście zaczynają zamierać, albo bardzo wczesną wiosną. Każda część powinna mieć zdrowe korzenie i żywe pąki.

Pędy zetnij przy ziemi dopiero po naturalnym zaschnięciu liści jesienią. Przekwitłe kwiaty możesz usuwać wcześniej, ale zielone liście pozostaw do jesieni.

Może być szkodliwa po zjedzeniu i powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Nie pozwalaj zwierzętom obgryzać korzeni, liści, kwiatów ani nasion; przy objawach skontaktuj się z weterynarzem.

Nie. Ta roślina ozdobna nie powinna być spożywana, a tradycyjne zastosowania pokrewnych piwonii nie potwierdzają bezpieczeństwa domowych preparatów.

Piwonie są często mało atrakcyjne dla jeleni, ale żadna roślina nie jest całkowicie odporna na żerowanie. Przy niedoborze pożywienia jelenie mogą ją uszkadzać.

Zwykle od dwóch do czterech rozwiniętych kwiatów na łodydze. Jest to jedna z cech odróżniających ten takson od typowych form Paeonia anomala.

Mogą być jasnoróżowe, ciemnoróżowe lub różowe, a rzadziej białe. Barwa jest zmienna między roślinami.

W Polsce zwykle kwitnie od późnej wiosny do początku lata, najczęściej w maju i czerwcu. Termin zależy od stanowiska, pogody i lokalnego klimatu.

Zapach nie jest stałą, charakterystyczną cechą tego taksonu. Niektóre rośliny mogą mieć lekki aromat, ale warto wybierać ją przede wszystkim dla kwiatów i liści.