Ognik szkarłatny ‘Golden Charmer’ (Pyracantha ‘Golden Charmer’)

To zimozielony, ciernisty krzew Pyracantha o białych kwiatach i pomarańczowożółtych owocach. Nadaje się na żywopłoty, osłony, nasadzenia przy murach i do ogrodów dla ptaków.

Zwykle tak, lecz w Polsce silny mróz, wiatr i przesuszenie mogą spowodować częściowe opadanie liści. Najlepiej sadzić go w miejscu osłoniętym.

Jego mrozoodporność jest umiarkowana i zależy od stanowiska oraz regionu. W chłodniejszych częściach Polski młode rośliny warto ściółkować i chronić przed zimowym wiatrem.

Najlepsze jest stanowisko słoneczne, ciepłe i osłonięte od wysuszających wiatrów. Krzew toleruje półcień, ale może wtedy słabiej kwitnąć i owocować.

Potrzebuje gleby żyznej i przepuszczalnej, od lekko kwaśnej do lekko zasadowej. Nie toleruje długotrwałego zalewania korzeni.

Najlepiej przycinać go po kwitnieniu, zwykle pod koniec wiosny lub na początku lata. Należy pozostawić część krótkopędów, na których powstaną owoce.

Przyczyną może być zbyt mało światła, susza podczas kwitnienia, młody wiek rośliny albo cięcie usuwające pędy owoconośne. Pomaga słoneczne stanowisko i umiarkowane podlewanie w czasie suszy.

Na żyznej glebie zwykle wystarcza umiarkowane nawożenie wiosenne. Nadmiar azotu sprzyja miękkim pędom i może zwiększać ryzyko chorób.

Możliwy jest parch ognika, zaraza ogniowa oraz choroby korzeni związane z nadmierną wilgotnością. Porażone pędy należy usuwać z użyciem zdezynfekowanych narzędzi.

Mogą wystąpić mszyce, tarczniki, gąsienice, przędziorki i owady minujące liście. Zabieg ochronny warto wykonać dopiero po rozpoznaniu szkodnika i ocenie nasilenia problemu.

Najlepsza jest wiosna lub jesień, gdy gleba jest wilgotna i możliwa do uprawy. W najchłodniejszych regionach bezpieczniejszy bywa termin wiosenny.

Zwykle należy zachować około 1,5–2,5 m między roślinami. Mniejszy odstęp szybciej daje zwartą osłonę, ale zwiększa potrzebę cięcia i zapewnienia przewiewu.

Tak, ale tylko w dużym i ciężkim pojemniku z dobrym odpływem wody. Zimą donicę trzeba zabezpieczyć, ponieważ korzenie w pojemniku są bardziej narażone na mróz.

Najlepiej rozmnażać go z sadzonek półzdrewniałych pobieranych od późnej wiosny do lata. Nasiona nie gwarantują zachowania cech odmiany.

Nie. Owoce są ozdobne i nie powinny być wykorzystywane do jedzenia ani przetworów; większa ilość może wywołać dolegliwości żołądkowe.

Nie należy traktować go jako rośliny bezpiecznej do podgryzania. Owoce mogą powodować rozstrój żołądka, a ciernie ranią skórę.

Tak, są ostre i mogą powodować bolesne ukłucia oraz zadrapania. Podczas sadzenia i cięcia należy używać grubych rękawic, długich rękawów i ochrony oczu.

Kwitnie zwykle w maju i czerwcu, tworząc liczne, drobne białe kwiaty zebrane w gęste baldachogrona.

Owoce są pomarańczowe do pomarańczowożółtych. Zwykle dojrzewają od późnego lata i mogą utrzymywać się na krzewie do zimy.

Tak, jego kwiaty odwiedzają pszczoły, trzmiele i inne owady zapylające. Najlepsze kwitnienie uzyskuje się na stanowisku z odpowiednią ilością słońca.

Ptaki mogą zjadać owoce, zwłaszcza późną jesienią i zimą, gdy dostępność innych pokarmów maleje. Cierniste gałęzie zapewniają im również osłonę.