Delosperma ‘Lavender Ice’

Delosperma 'Lavender Ice' jest sprzedawana jako przypołudnik ‘Lavender Ice’ lub mrozoodporny przypołudnik ‘Lavender Ice’. To niska, sukulentowa bylina z rodziny przypołudnikowatych.

Potrzebuje pełnego słońca, najlepiej co najmniej 6 godzin bezpośredniego światła dziennie. Zbyt mała ilość światła ogranicza kwitnienie i zagęszczanie maty.

Podlewaj ją obficie, lecz rzadko, pozwalając glebie przeschnąć między podlewaniami. Ukorzenione rośliny wymagają wody głównie podczas długiej suszy, natomiast pojemniki trzeba kontrolować częściej.

Tak, po ukorzenieniu jest bardzo odporna na suszę. Zwykle większym zagrożeniem jest nadmiar wilgoci niż przesuszenie.

Zwykle osiąga około 5–10 cm wysokości i rozrasta się na 45–60 cm szerokości, tworząc gęstą, niską matę okrywową.

Zwykle przypisuje się jej strefy USDA 5–8 lub 5–9, zależnie od źródła i warunków zimowych. O przetrwaniu decydują przede wszystkim sucha gleba zimą i dobry drenaż.

Tak, jeśli rośnie w bardzo przepuszczalnej glebie i podczas spoczynku pozostaje względnie sucha. Zimowa wilgoć często szkodzi jej bardziej niż niska temperatura.

W ciężkiej, nieulepszonej glinie zwykle rośnie słabo, ponieważ woda pozostaje przy korzeniach. Posadź ją na skarpie lub podwyższonej rabacie i dodaj gruby materiał mineralny poprawiający odpływ wody.

Tak. Dobrze pasuje do ogrodów skalnych, żwirowych rabat, suchych obwódek, murków oporowych i innych słonecznych miejsc z szybkim drenażem.

Tak, pod warunkiem użycia donicy z otworem odpływowym i żwirowego podłoża do sukulentów. Podlewaj dopiero po znacznym przeschnięciu mieszanki.

W odpowiednim klimacie zwykle pozostaje zimozielona, choć jesienią i zimą liście mogą purpurowieć. Silny mróz lub mokre podłoże mogą powodować częściowe zamieranie.

Brązowe, przejrzyste lub miękkie fragmenty zwykle wskazują na nadmiar wilgoci, słaby drenaż albo zgniliznę korony lub korzeni. Usuń uszkodzone części, popraw odpływ wody i pozwól glebie przeschnąć.

Najczęstsze przyczyny to zbyt mało słońca, nadmiar azotu lub zbyt mokra gleba. Przenieś roślinę w pełne słońce i ogranicz podlewanie oraz nawożenie.

Wymaga niewiele nawozu i w odpowiedniej glebie często rośnie bez dodatkowego zasilania. Przy słabym wzroście zastosuj wiosną małą dawkę nawozu o powolnym działaniu, zamiast często używać nawozów azotowych.

Użyj tylko cienkiej warstwy żwiru i nie przykrywaj korony ściółką organiczną. Wilgotna ściółka organiczna może zatrzymywać wodę i zwiększać ryzyko gnicia.

Często opisuje się ją jako odporną na zgryzanie przez jelenie, lecz przy braku pokarmu jelenie mogą skubać niemal każdą roślinę. Odporność nie gwarantuje pełnej ochrony.

Sadź ją wiosną, gdy gleba zacznie się ogrzewać, albo wczesną jesienią, jeśli zdąży ukorzenić się przed silnymi mrozami. Nie sadź w zimne, nasycone wodą podłoże.

Umieść koronę na poziomie gleby, w słonecznej i bardzo przepuszczalnej rabacie. Zachowaj odstęp 30–60 cm, zależnie od tego, jak szybko mata ma zakryć podłoże.

Nie. Nie sadź jej tam, gdzie zbiera się woda lub gleba długo pozostaje mokra po deszczu. Wybierz miejsce podwyższone, pochyłe, skaliste albo piaszczyste.

Użyj szybko przepuszczalnego podłoża do kaktusów lub sukulentów, wzbogaconego grubym żwirem, perlitem albo pumeksem. Donica musi mieć drożny otwór i nie może stać w wodzie.

Pobierz zdrowy pęd lub fragment maty, pozwól miejscu cięcia krótko przeschnąć, a następnie umieść go w żwirowym, lekko wilgotnym podłożu. Zapewnij ciepło i jasne światło, aż pojawią się korzenie, po czym podlewaj oszczędnie.

Tak. Ukorzenioną matę można podzielić, oddzielając fragmenty z korzeniami. Posadź je w przepuszczalnej glebie i podlewaj umiarkowanie do czasu przyjęcia.

Zwykle nie wymaga regularnego cięcia, ponieważ naturalnie tworzy niską matę. Usuń martwe lub uszkodzone pędy i przytnij lekko tylko dla zachowania kształtu albo odsłonięcia sąsiednich roślin.

Toksyczność tej dokładnej odmiany jest słabo udokumentowana, dlatego nie należy uznawać jej za bezpieczną dla zwierząt. Nie pozwalaj zwierzętom jej gryźć; po objawach skontaktuj się z weterynarzem lub ośrodkiem informacji toksykologicznej.

Nie jedz jej, ponieważ brakuje wiarygodnych danych o zastosowaniu spożywczym tej dokładnej odmiany. Trzymaj ją z dala od dzieci i zwierząt, które mogą gryźć rośliny ozdobne.

Zwykle kwitnie od późnej wiosny przez lato, a w dobrych warunkach także do początku jesieni. Najlepiej kwitnie w pełnym słońcu.

Tworzy duże, lawendowe do lawendowo-różowych kwiaty przypominające stokrotki, często z ciemniejszym oczkiem. Kontrastują one z niskimi zielonymi liśćmi, które w chłodzie mogą purpurowieć.

Tak, kwiaty przyciągają owady zapylające, między innymi pszczoły i motyle. Długi okres kwitnienia zapewnia kolor oraz źródło nektaru w słonecznych, suchych ogrodach.